زیر اندازهای سنتی ایران، بخش سوم: گبه

-

      |    

-

      |    

-

       |    

1395\04\26

  

 

مهم ترین زیراندازهای سنتی ایران شامل حصیر زیرانداز ، نمد زیرانداز ، پلاس ،گلیم ، گبه ، زیلو ، قالی و جاجیم هستند. در سری مقالات "زیر اندازهای سنتی ایران" به طور خلاصه به معرفی هر یک از این هنرها میپردازیم.  این مقاله به معرفی گبه اختصاص دارد.

زیر اندازهای سنتی ایران، بخش سوم: گبه

 

از « گبه » با نام « خِرسَک » هم یاد شده است که البته درست نیست زیرا به هر فرش درشت بافت تا رجشمار22 که طبعاً دارای پرزهای بلندی هم هست ، خرسک می گویند . لذا در تعریف گبه بهتر است بگوییم که نوعی فرش و بافته ی داری است ، گره دار ، تمام پشمی ، ذهنی بافت که می تواند خود رنگ یا رنگی باشد . نکته ی دیگر آن که گبه با پرزهای بلند و طرح های هندسی یا شکسته مشخص می شود . منظور از خود رنگ بودن ، آن است که بر روی نخ های پشمی مورد مصرف در بافت ، هیچ گونه عملیات رنگرزی انجام نشود .

ویژگی مهم گبه ، به طراحی و نقش پردازی آن مربوط می شود که زن بافنده با استفاده از احساسات و تخیل خود و با آزادی کامل و بدون قید و بند ، نقش های متفاوتی را بر روی بافته خود پدید می آورد .

مراکز اصلی و مهم بافت گبه ، مناطق عشایری و روستایی استان های فارس ، بوشهر ، کهگلویه و بویراحمد و خوزستان تشکیل می دهد . البته در استان فارس گبه هایی با نقش شیر که به « گبه ی شیری » معروف است بافته می شود . ابزار و وسایل کار گبه بافی ، همان وسایل کار قالی بافی است و گبه به واسطه ی درشت بافت بودن در واقع « فرش زیرپا » نام گرفته است علی رغم آن که زیبایی و جلوه ی خاص و جایگاه ویژه ی خود را دارد .

 

گبه

تصویر 1- نمونه ای از آثار گبه

 

گبه

 

تصویر 2- نمونه ای از آثار گبه

 

گبه

 

تصویر 3- نمونه ای از آثار گبه

 

گبه

 

تصویر 4- نمونه ای از آثار گبه

 

 

تصویر 5- نمونه ای از آثار گبه

 

 

منابع: یاوری، حسین، شناخت صنایع دستی ایران، تهران، مهکامه، 1393

صنایع دستی

خلاقانه

اخبار و رویدادها


درباره کافه کادو